درس هجدهم: ایمان

درس هجدهم:  ایمان

« باسمه تعالی»

درس هجدهم:

ایمان  

یقین همان جزمِ مطابق با واقع است، یعنی معرفت به گونه ای است که چون مطابق با واقع است جهل در آن راه ندارد و چون تردید پذیر نیست، جزمی است. البته یقین بسیار کم است و کمترین رزقی که بین بندگان تقسیم شده، یقین است چنان که امام رضا(علیه السلام) می فرمایند: «لَم یُقَسِّم بَینَ العِبادِ شَیٌ اَقَلَّ مِن الیَقین» و هرکسی به مقام یقین نمی رسد. ممکن است انسان گاهی ظن متراکم را یقین بپندارد، زیرا بعضی از گمان ها خیلی قوی است و دیر از بین می رود و دوام دارد اگرچه، شبهه در آن نفوذ می کند، بنابراین معرفتهای ظنّی، یقین نیست. یقین آن است که شبهه پذیر و نیز زوال پذیر نباشد. ادامه مطلب

درس هفدهم: امامت و ولایت

درس هفدهم:  امامت و ولایت

« باسمه تعالی »

درس هفدهم:

امامت و ولایت

در حدیثی از امام صادق(علیه السلام) نقل شده است که عده ای از اصحاب ایشان در محضر آن حضرت مشرّف بودند که امام صادق(علیه السلام) به هشام بن حکم فرمود: آیا به من گزارش نمی دهی که چگونه با عمرو بن عُبَید رفتار (گفتگوی کلامی) کردی؟ هشام عرض کرد: من شما را اجلّ می دانم و از شما خجالت می کشم و زبان من در حضور شما گویا نیست. امام صادق(علیه السلام) فرمود: وقتی شما را به چیزی دستور دادم، انجام دهید. هشام گفت: جریان عمرو بن عبید در مسجد بصره را شنیدم و در مجلس او حاضر شدم و از وی پرسیدم: آیا چشم داری، آیا بینی داری، آیا دهان داری، آیا گوش داری؟ بعد از این که وی فایده هریک از این حواس را گفت پرسیدم: آیا قلب داری؟ گفت: آری گفتم: با قلب چه می کنی؟ گفت: با قلب (محل ادراکات) کارهای حواس را بررسی می کنم و روا و ناروای حواس را با آن تمیز می دهم. ادامه مطلب

درس شانزدهم: زمامداری و حاکمیت در اسلام

درس شانزدهم:  زمامداری و حاکمیت در اسلام

« باسمه تعالی»

درس شانزدهم:

زمامداری و حاکمیت در اسلام

اسلام، کامل ترین و جامع ترین دین در میان ادیان الهی است. اقتضای جامعیت اسلام، ارائه برنامه ای مدوّن در همه ابعاد حیات انسانی است. دین جامع به دینی گفته می شود که هیچ نیازی از نیازهای فردی و اجتماعی را فروگذار نکرده باشد. تحقیق و بررسی در متون دینی نشان می دهد که در بعد اجتماعی، اسلام برترین نوع جامعه و ایده آل ترین نظام حکومتی را دارد. در نظام حکومتی اسلام، سه مقطع متفاوت است که ویژگیهای مشترک و متفاوتی دارند: مقطع نخست، دوره رسالت پیامبر اسلام(صلی الله علیه و آله) است که در مدینه به تشکیل حکومت اقدام کردند؛ مرحله دوم، روزگار امامت ائمه اطهار(علیهم السلام) پس از رحلت پیامبر(صلی الله علیه و آله) است تا پیش از غیبت امام عصر(عجل الله تعالی فرجه الشریف)؛ مقطع سوم، عصر غیبت آخرین حجت الهی است. این سه مقطع، اصول و قواعدی دارند که برخی از آنها ثابت و کلّی و بعضی به دوره معینی اختصاص دارند. از مهمترین اصول ثابت، حاکمیت روح توحید در نظام حکومتی اسلام است. نظام اسلامی، نظام تعاون، احسان، عدل و ایثار است، نه نظام استثمار،  استخدام، استعباد و استحمار؛ و اصل توحید و الهی بودن آن، رشته نظام در همه شئون حاکم است. اصل دیگر که قوام حاکمیت را استحکام می بخشد، عدالت است. ادامه مطلب

درس پانزدهم: شُکر

درس پانزدهم:  شُکر

« باسمه تعالی»

درس پانزدهم:

شُکر

شکر نعمت در مقابل کفران نعمت است. شکر نعمت این است که انسان، سراسر جهان، اعم از آفاق و انفس و عالم و آدم را ، نعمت خدا بداند و آگاه باشد که در کنار سفره نعمت خدا نشسته است و باید این نعمت ها را بجا مصرف کند و کسی که اهل تهذیب روح است باید شاکر باشد. شکر درجاتی دارد: گاهی انسان نعمتهای خدا را زاهدانه به رسمیت می شناسد و آنها را بجا مصرف می کند تا در قیامت نسوزد یا به بهشت راه یابد. خداوند می فرماید: به یاد نعمت من باشید؛ وقتی یاد نعمت من بودید شاکر نعمتید (و شکر نعمت، نعمتت افزون کند) ولی گاهی انسان خدا را عارفانه شکر می کند؛ یعنی می گوید: خدایا! هستی و کمالات من و جهان، نعمت تو است و تنها ولی نعمت تویی «بر سر هر سفره بنشستم خدا رزاق بود» در کنار سفره هر مدرّس، گوینده و اندرز دهنده ای که بنشینیم در حقیقت، خدا گوینده، اندرز دهنده و مدرّس است . ادامه مطلب

درس چهاردهم: صدق

درس چهاردهم:  صدق

« باسمه تعالی»

درس چهاردهم:

صدق

خدای سبحان انبیاء را به عنوان «صدّیق» و «صادق» معرفی می کند و دیگران را به همراهی آنان فرا خوانده و  می فرماید: «کونوا مع الصّادقین »، با سنت و سیرت اهل صدق باشید و از آنان جدا نباشید . ادامه مطلب

درس سیزدهم: رابطه ذکر و غفلت

درس سیزدهم:  رابطه ذکر و غفلت

« باسمه تعالی»

درس سیزدهم:

رابطه ذکر و غفلت

غفلت به عنوان «مانع» و بیداری به عنوان «شرط لازمِ» تهذیب نفس شمرده شده است. مقدمه واجب سیر و سلوک، آن است که انسان توجه کند که ناقص است و باید کامل شود و مسافر است و به زاد و توشه و راهنما نیاز دارد و بدیهی است که اگر کسی غافل باشد و نداند مسافر است، در جای خود می ماند. ادامه مطلب

درس دوازدهم: ضلالت

درس دوازدهم:  ضلالت

« باسمه تعالی»

درس دوازدهم:

ضلالت

ضلالت در مقابل هدایت است. در تمام مواردی که سخن از هدایت و سعادت و خیر است، افاضه وجودی خداوند رحمان مطرح است و در مواردی که سخن از ضلالت و شقاوت و شرّ در میان است، جز ترک افاضه وجودی خداوند سبحان چیزی نیست. در قرآن کریم، از جریان عمومی فیض خداوند به باز شدن درهای رحمت یاد شده است که هیچ عاملی توان بستن آن را ندارد و از آنچه بر خلاف فیض خداوند باشد به امساک فیض و تعطیل رحمت تعبیر شده است. ادامه مطلب

درس یازدهم: تقوا در مراقبت ومحاسبه

درس یازدهم:  تقوا در مراقبت ومحاسبه

«باسمه تعالی»

درس یازدهم:

تقوا در مراقبت ومحاسبه

وقتی نفس اماره انسان، مطیع عملی او شود و دیگر امر به سوء نکند، او فراغتی برای مراقبت و محاسبه پیدا می کند. مراقبت این است که انسان کاملاً «رقیب» باشد. «رقیب» یعنی کسی که «رقبه» (گردن) می کشد تا اوضاع را زیر نظر داشته باشد. انسان باید رقیب و مراقب خود باشد و بر اعمال خود، اشراف داشته باشد که چه می کند؛ به این معنا که، اگر تصمیم گرفت کار خوبی انجام بدهد، زود این تصمیم را اجرا کند و اگر تصمیم گرفت کار بدی انجام دهد، فوراً از آن برگردد و البته هر تصمیمی را هم که گرفت و هرکاری را انجام داد، ثبت کند تا در محاسبه سودمند باشد. ادامه مطلب

درس دهم: هم نشینی با بیمار دلان

درس دهم:  هم نشینی با بیمار دلان

« باسمه تعالی»

درس دهم:

هم نشینی با بیمار دلان

دستور قرآن کریم و عترت طاهرین به ما این است که وقتی به عیادت بیمار رفتید، زیاد ننشینید و زود برخیزید برای اینکه او خسته است و رنج می برد. حکیم بزرگ اسلام جناب فارابی نقل می کند: از حکیمی پرسیدند بهترین موعظه ها چیست؟ گفت: با مردم عادی نباید زیاد نشست چون آنان نوعاً بیمارند و انسانهای سالم در اقلیت هستند. ادامه مطلب

درس نهم: آرزو های دور و دراز

درس نهم:  آرزو های دور و دراز

« باسمه تعالی»

درس نهم:

آرزو های دور و دراز

در حدیث است که اگر مومنان ، راه صحیح را طی کنند فرشتگان با آنها مصافحه می کنند. گاهی دست انسان (درخواب یا بیداری) به دست فرشته ها می رسد. در کارهای علمی ، آنجا که با دست خود مطالب حق         می نویسد و در کارهای عملی ، آنجا که با دست خود ، کارهای خیر انجام می دهد ، دستش با دست فرشته ها مصافحه کرده است. اینها برای کسی است که در مسیر صحیح حرکت کرده و اعتقاد دارد ، آنچه را که         می فهمد عمل می کند ، خود را فریب نمی دهد و فریب دیگران را هم نمی خورد. ادامه مطلب